O ikonie

Właśnie ukończyłem ikonę Świętego Peregryna — napisaną na zamówienie dla Parafii Ojca Pio z wyjątkowej okazji wprowadzenia relikwii Świętego Peregryna. Ikona została wykonana na desce lipowej 40 × 50 cm, złoconej prawdziwym złotem płatkowym, i odtąd będzie towarzyszyć wiernym jako duchowy znak obecności tego wielkiego Patrona i Uzdrowiciela.

Święty Peregryn został przedstawiony w niebieskim habicie zakonnika Serwitów. W lewej dłoni trzyma księgę z wizerunkiem Chrystusa Dobrego Pasterza ze skaleczoną w nogę owcą — głębokim symbolem łączącym troskę Bożą z historią cudownego uzdrowienia samego Peregryna. Prawą dłoń unosi w geście błogosławieństwa i uzdrowienia. Tło pokryte jest prawdziwym złotem płatkowym, wypełniającym ikonę niebiańskim światłem. Wokół głowy tradycyjny nimb świętości. Imię patrona zostało zapisane po polsku w stylu ikonograficznym, nawiązując do wschodniej tradycji pisania ikon.

Kim był Święty Peregryn?

Peregryn Laziosi urodził się około 1260 roku w Forlì, we Włoszech. Pochodził z zamożnej rodziny, jednak w młodości żył z dala od Boga. Co więcej, aktywnie sprzeciwiał się papiestwu. Posunął się nawet do uderzenia papieskiego wysłannika — błogosławionego Filipa Beniziego. Ten jednak spokojnie nadstawił drugi policzek i pomodlił się za napastnika. Właśnie ten gest pokory wstrząsnął Peregryniem i całkowicie odmienił jego życie.

Nawrócony, Peregryn wstąpił do zakonu Serwitów w Sienie. Przez 30 lat odprawiał pokutę — nie siadał ani podczas modlitwy, ani podczas pracy. Dzięki temu zasłynął jako żarliwy kaznodzieja, miłosierny spowiednik i opiekun ubogich.

Gdy miał około 60 lat, lekarze wykryli u niego nowotwór nogi i orzekli konieczność amputacji. Jednak w noc przed operacją Peregryn modlił się żarliwie przed krucyfiksem. Ujrzał wtedy we śnie Chrystusa schodzącego z krzyża. Chrystus dotknął jego nogi i ją uzdrowił. Następnego ranka po ranie nie było śladu.

Peregryn zmarł 1 maja 1345 roku. Papież Benedykt XIII kanonizował go w 1726 roku. Dziś Kościół czci go jako patrona chorych na raka, nowotwory i choroby przewlekłe. Jest zatem jednym z najpotężniejszych orędowników u Boga w sprawach beznadziejnych.